AGOSTO 8: ANG ARAW NA NATUTUNAN KONG BUMITAW

 

Dumating ang Agosto 8—ang araw na kinailangan kong matutong bumitaw, kahit buong buhay ko’y nakasanayan kong kumapit.

Sa harap ng Panginoon, sa gitna ng matinding sakit at pangamba, tuluyan ko nang isinuko si Nanay. Hindi dahil ayaw ko na siyang manatili, kundi dahil alam kong dumating na ang sandaling kailangan ko na siyang ipagkatiwala sa mga kamay ng Diyos. At nang siya’y tuluyang binawian ng buhay, parang may isang malaking bahagi ng aking mundo ang tahimik na naglaho.

Wala na si Nanay. Wala na ang taong maaari kong tawagan anumang oras; wala na ang tinig na dati’y bahagi lamang ng aking karaniwang araw; wala na ang presensyang hindi ko kailanman inisip na mawawala. At ngayon, ako’y mag-isa na lamang.

May mga sandaling napakatahimik ng bahay, ngunit sa katahimikang iyon, tila napakaraming alaala ang nagsasalita. Paulit-ulit ko siyang hinahanap sa kanyang kinauupuan, sa mga gamit na kanyang iniwan, at sa mga sulok ng tahanang minsan niyang pinuno ng kanyang init at pagmamahal. Minsan, nakakalimot ako. Gusto kong magsalita, gusto kong ikuwento kung paano tumakbo ang araw ko, at gusto ko siyang tawagin—ngunit sa bawat pagkakataon, pabalik na sumasampal sa akin ang isang katotohanang napakasakit tanggapin: wala na si Nanay.

Ngunit sa gitna ng aking matinding pag-iisa, napagtanto kong hindi pala talaga ako nag-iisa. Dumating ang mga kamag-anak, mga kaibigan, at mga taong nakiramay—mga taong yumakap sa akin kahit wala silang sapat na salita para alisin ang aking sakit. May mga nagdasal, may mga nagpaabot ng mensahe, may mga nagbahagi ng magagandang alaala, at may mga tahimik lamang na nanatili sa aking tabi upang sumabay sa aking pagdadalamhati.

Sa bawat pakikiramay na aking natatanggap, nararamdaman kong ang pagmamahal ni Nanay ay hindi natapos sa araw ng kanyang pagpanaw. Sapagkat ang mga taong minahal niya, at ang mga taong nagmamahal sa amin, ay narito pa rin—nakikiiyak, nakikiramay, at nagpapaalala sa akin na may mga kamay pa ring handang umalalay sa tuwing ako’y nanghihina.

~𝒩𝒶𝓃𝒶𝓎'𝓈 𝒩ℴ𝓰𝓃ℴ𝓰

090626/ 12:12PM